Μονάδα Εντατικής Θεραπείας

H ιστορία της κυρίας JC πίσω από τις κλειστές πόρτες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας

Posted by

Να σου πω μια ιστορία…
Η κυρία JC, μια μεσήλικας 64 χρονών.
Τη γνώρισα περίπου ενάμιση μήνα πριν.
Εγώ έκανα νυχτερινές βάρδιες όταν ήρθε στα επείγοντα και θα γινόταν εισαγωγή.
Μία «καθώς πρέπει» κυρία, την οποία για κάποιο λόγο συμπάθησα αμέσως.
Λίγο η μητρική της φιγούρα, λίγο ο ήπιος και καλοσυνάτος τρόπος στη φωνή της, ίσως το ιστορικό της.
Είχα συστηθεί με το επώνυμό μου πριν με ρωτήσει πως είναι το μικρό μου όνομα και αν θα είχα πρόβλημα να μου μιλάει στον ενικό. Συμφωνήσαμε αμέσως πως Dr. Mike είναι παραπάνω από αρκετό.
Δεν είχε σημαντικά συμπτώματα για να γίνει εισαγωγή, εκτός από ήπιο βήχα και χαμηλό πυρετό. Αισθανόταν δυνατή όπως είπε αλλά τα παιδιά της επέμεναν να μας επισκεφτεί.
Είχε όμως αρκετά χρόνια προβλήματα.
Πρώην καπνιστής, είχε «λύκο», σκλήρυνση κατά πλάκας και κινούταν με αναπηρικό καροτσάκι.
Είχε μάθει όμως να μην το βάζει κάτω.
Ζούσε μόνη της. Την είχε επισκεφτεί λίγες μέρες νωρίτερα η μητέρα της η οποία μετέπειτα έμαθε πως είναι θετική στον ιό.
Αφού κάναμε όλες τις απαραίτητες ερωτήσεις και την κλινική εξέταση συμφωνήσαμε πως θα ήταν καλό να την κρατήσουμε δεδομένου του ιστορικού της.

Μας είπε «που να σας τρέχω κι εσάς τώρα παιδιά μου, δεν έχω κάτι σοβαρό».
Τελικώς μπήκε σε δωμάτιο απομόνωσης, εγώ τέλειωσα τη βάρδια μου και λίγες μέρες αργότερα ταξίδεψα για Ελλάδα για δύο εβδομάδες.


Επόμενο τμήμα στο πρόγραμμά μου η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Η κυρία JC είχε μεταφερθεί εκεί λόγω χαμηλού επιπέδου οξυγόνου στο αίμα της.
Ανησύχησα για την εξέλιξή της, ανυπομονούσα όμως να της επικοινωνήσω πως θα είμαι ο θεράπων της για τις επόμενες μέρες.
Με καλωσόρισε με ένα χαμόγελο και ένα “dr Mike i’m still here giving you trouble”.
“No trouble at all, i ll be happy to see you getting out of here. Everything is going to be fine”
Θα πάνε όμως όλα καλά; Πρέπει να δείξω πως είμαι δυνατός. Δε θέλω να αντιληφθεί την παραμικρή αμφιβολία στο βλέμμα μου. Τώρα έχει μόνο εμένα και το νοσηλευτή της.
Τις επόμενες μέρες προσπαθούμε να της χορηγήσουμε ότι διαθέσιμη θεραπεία υπάρχει. Όμως ο οργανισμός της δεν ανταποκρίνεται και απαιτεί συνεχώς περισσότερο οξυγόνο.
Καταλαβαίνουμε ότι σύντομα θα χρειαστεί διασωλήνωση και σε μία από τις πολλές επισκέψεις μου στο θάλαμο αποφασίζω να της το επικοινωνήσω.

Καταλαβαίνει. Δε θέλει να διασωληνωθεί. Θέτει τον εαυτό της “Do not resuscitate/Do not intubate”, που σημαίνει πως δε θέλει ούτε να διασωληνωθεί ούτε να γίνει προσπάθεια να επανέλθει σε περίπτωση που χρειαστεί.
Δεν μπορώ να μπω στην ψυχοσύνθεσή της. Ίσως γιατί θέλω εγώ να είμαι πιο ήρεμος, προσπαθώ να την μεταπείσω. Μάταια. Μου λέει «παιδί μου άφησέ με να φύγω ήρεμα». Δεν το δέχτηκα. Είχε γίνει προσωπικό στοίχημα. Τηλεφώνησα στην κόρη της για να δοκιμάσει να την μεταπείσει.
Αφήνω με ειδική άδεια την πόρτα του θαλάμου της ανοιχτή για να μπορέσει να μιλήσει μαζί της.
Η Μελίσσα της λέει «μητέρα κάνε υπομονή και ότι σου λένε οι γιατροί. Σου υπόσχομαι να πάμε για πρωινό στο αγαπημένο σου εστιατόριο όταν πάρεις εξιτήριο».
«Εντάξει, σε αγαπώ πολύ» απαντάει η κυρία JC.
Επιμένει όμως στην απόφασή της.
Τις επόμενες ώρες επιδεινώνεται κλινικά.

Με δική μου πρωτοβουλία συμβουλεύομαι τον ψυχίατρο σχετικά με το δικαίωμα απόφασης της για διασωλήνωση. Ο ψυχίατρος δηλώνει επίσημα πως δεν μπορεί να εκτιμήσει την ασθενή όντας σε αυτήν την κατάσταση καθώς τα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου επηρεάζουν σημαντικά τη διάυγειά της.
Είμαι μέσα στο θάλαμο με τη διευθυντή μου η οποία της κρατάει το χέρι. Τη χαϊδεύω στο μέτωπο. Δεν έχει κουράγιο ούτε να μιλήσει. Ο κορεσμός της εξαιρετικά χαμηλός! 70%.
Είναι κουρασμένη. Χλωμή.
Η διευθυντής μου την ξαναρωτάει «θέλεις να σου χορηγήσω κάτι για να κοιμηθείς και να σε βοηθήσω να αναπνεύσεις; Θα πρέπει να βάλω ένα σωλήνα μέσα στο λαιμό σου και κάτω μέχρι τον πνεύμονα».
Κουνάει το κεφάλι καταφατικά. Τη διασωληνώνουμε.

Η εξάντληση ή το αίσθημα του επικείμενου θανάτου την έκαναν να αλλάξει απόφαση;
Δεν ξέρω τι αισθάνομαι! Έχει μια ακόμα ευκαιρία ή δε σεβάστηκα το δικαίωμά της να αποφασίσει για τη ζωή της;
Της είπα την αλήθεια;
Την έβαλα να κοιμηθεί δίνοντας της χρόνο να παλέψει ή παρέτεινα την αγωνία της;
Μήπως της είπα τη μισή αλήθεια, κρύβοντας πως εκείνα τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα πιθανόν να είναι τα τελευταία της σε αυτή τη ζωή και αν της το έλεγα τι θα ήθελε η ίδια; Μήπως μια τελευταία αγκαλιά και ένα σ’αγαπώ στους οικείους της; Δεν ξέρω!
Τις επόμενες μέρες κάνουμε τα πάντα.
Τη γυρίζουμε «μπρούμυτα» (πρηνισμός), αν και εκτός πρωτοκόλλου σε αυτή τη φάση της νόσου.
Τα νούμερά της, το επίπεδο οξυγόνου βελτιώνονται. Ελπίζω.

Τα παιδιά της έρχονται κάθε μέρα να την επισκεφτούν. Στέκονται για περίπου μια ώρα μπροστά στο θάλαμο. Δεν επιτρέπεται να μπουν μέσα. Τι σκέφτονται άραγε;
Προσπαθούν να πιαστούν από αριθμούς, από οτιδήποτε μπορεί να θρέψει την ελπίδα τους.
Η ασθενής σε βαθιά νάρκωση. Το πρόσωπό της έχει πρηστεί, έχει πληγές στα σημεία όπου αγγίζουν οι σωλήνες.
Συνεχίζουν να βελτιώνονται οι αριθμοί. Παραμένει «κρίσιμα σταθερή».
Έχει φτάσει πάλι η στιγμή να αλλάξω τμήμα και πριν τελειώσει η τελευταία μέρα στη ΜΕΘ παραδίδω τηλεφωνικά τους ασθενείς μου στην επόμενη συνάδελφο.
Για την κυρία JC ζητάω από τη συν-ειδικευόμενη να την κοιτάξει λίγο παραπάνω.

Μα πριν τελειώσει η βάρδια μου η κυρία JC αποφασίζει να μας τραβήξει την προσοχή.
Η πίεση της πέφτει πολύ γρήγορα. Χορηγούμε την κατάλληλη αγωγή και στην ακτινογραφία φαίνεται να έχει πνευμοθώρακα (αέρας μεταξύ των μεμβρανών του πνεύμονα και του θωρακικού τοιχώματος).
Ενθουσιάζομαι που θα αναλάβω άλλη μια επέμβαση. Ενθουσιάζομαι και απογοητεύομαι αμέσως γιατί αυτή ήταν μια σημαντική επιπλοκή στην πορεία της κυρίας JC.
Άλλος ένας σωλήνας τοποθετείται στο σώμα της για να απορροφήσει τον πνευμοθώρακα.
Η επόμενη μέρα με βρίσκει σε άλλο τμήμα. Όμως αυτό το πρωί δε θα διαβάσω τα νέα. Θα μπώ γρήγορα στο λογισμικό του νοσοκομείου να μάθω πως είναι η κυρία JC.
Σταθερή.
Καθημερινά επικοινωνώ με τους συναδέλφους και τη διευθυντή της ΜΕΘ.
Σιγά σιγά η πορεία της επιδεινώνεται.
Ένα ένα τα όργανά της την εγκαταλείπουν.
Χρειάστηκε αιμοκάθαρση, παρουσίασε ηπατική ανεπάρκεια.
Η οικογένειά της αποφάσισε να αποσύρει η ιατρική ομάδα κάθε προσπάθεια.

Η κυρία JC μας άφησε χθες.
Εις το επανιδείν καλή μου κυρία.
Για το νοσοκομείο είσαι άλλος ένας αριθμός.
Για εμάς μια ακόμα μάχη που χάθηκε.
Για την οικογένειά σου πολλά περισσότερα.

Φοράτε μάσκα, κάντε το εμβόλιο.
Και λίγη ακόμα υπομονή.

Dr. Mike Kladas

Ο Μιχάλης Κλαδάς είναι ειδικευόμενος παθολογίας στο νοσοκομείο Mount Sinai στη Νέα Υόρκη.

Στο επεισόδιο με τίτλο Ιατρική στο “Μεγάλο Μήλο” το PharmaTalkGR φιλοξένησε τον Μιχάλη Κλαδά σε μια κουβέντα με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Απάντηση